Mijn vader als 12 jarige

Mijn vader als twaalf  jarige

Mijn vader* vertrok als 12 jarige de wijde wereld in.

Tegen de avond kwam hij bij een boerderij. Vermoeid en hongerig kroop hij tegen de hooiberg, waar de boerin hem in een diepe slaap aantrof. Ze droeg hem naar binnen en liet hem tot de volgende morgen slapen. Nadat hij de Boer en zijn vrouw zijn verhaal verteld had, kwamen ze overeen dat hij bij hen in dienst zou komen tegen een vergoeding van kost en inwoning, plus ƒ 25 loon per jaar. Zo gaven zij hem niet alleen werk en een onderdak. Ze voorkwamen ook dat mijn vader zou opgroeien voor galg en rat.

Filantropie?

Het was echter niet alleen maar filantropie. De boer had er zelf ook belang bij. Hij had op deze manier een goedkope arbeidskracht.
Dat was ruim 100 jaar geleden in Nederland heel gewoon. Er was nog geen algehele leerplicht. Het was in die tijd heel gebruikelijk dat kinderen vrijwel geen onderwijs volgden. De meeste kinderen moesten namelijk thuis bijdragen aan de inkomsten en werden daarom ingezet als, goedkope, arbeider op het land of in de fabriek. Met als gevolg dat veel kinderen niet konden lezen en schrijven. Er waren meer zaken totaal anders dan nu: De huizen waren slecht, de gezondheidszorg stond nog in de kinderschoenen, arbeiders hadden weinig te vertellen, verdienden een schamel loontje, sociale voorzieningen bestonden nog niet.

hooiberg

Zijn echte veranderingen mogelijk?

In nog geen 100 jaar is het leven voor heel veel Nederlanders zo veranderd dat we nu tot de meest welvarende landen van de wereld horen.
Voor ons, het team van het Kinderadoptieplan, het bewijs dat het wel degelijk mogelijk is om een uitzichtloze situatie te veranderen.
En dat motiveert ons om op te komen voor de kansarme kinderen. Wij willen dat ze net zoals de Nederlandse kinderen naar school kunnen. Dat ze kunnen dromen over hun toekomst én dat ze die dromen kunnen waarmaken. Daarom sponsoren wij kansarme kinderen.

En nu?

Als jij ook denkt dat er wel degelijk veranderingen mogelijk zijn, deel dit verhaal dan met je vrienden. Dat kan via de icoontjes onder dit bericht.
Dan zorgen we samen ervoor dat de wereld een beetje beter wordt.

*Dit verhaal komt uit het boek ‘Teuntje Bouwman vertelt’.

vriendjes

“Ik zag ze toen ze in de afvalbakken zochten naar eten” vertelt Gesti, pastor van de Kerk van de Nazarener in Kombinat, Albanië.

“Ik kwam de kinderen tegen toen ik op weg was naar het Kinderontwikkelcentrum. Deze kinderen, de oudste was twaalf, de jongste zes. Ze hadden nog nooit een school van binnen gezien. Ze hebben één kamer om in te wonen en te slapen, op ongeveer een half uur lopen van de kerk vandaan.

Hun moeder is een prostitué die haar klanten mee naar huis neemt. Daarom zijn haar kinderen overdag op straat. Ze zwalken dan wat rond en proberen in de vuilnis eten te vinden”.

Het Kinderontwikkelcentrum

Dit vertelde Gesti me een paar jaar geleden. Nu ben ik er weer om te kijken hoe het met de kinderen gaat. Gesti neemt mij mee naar het Kinderontwikkelcentrum. Als we binnen komen zijn de kinderen bezig met hun huiswerk. Gesti stelt de kinderen aan me voor. Ik krijg een stevige omhelzing. Zo eentje waaruit je merkt dat ze het gemis aan warmte willen inhalen. Niet zo gek als je bedenkt dat de meeste kinderen komen uit gebroken gezinnen. De ouders zijn vaak langdurig zonder werk en verslaafd aan alcohol en drugs. De kinderen leiden onder de armoede, verwaarlozing en mishandeling. Sommige ouders interesseert het gewoon niet hoe het met hun kinderen gaat. Bijna alle gezinnen behoren tot de groep waar mensen niet om geven. Ze worden niet echt opgemerkt.

Het verschil in gedrag thuis en op school

Je kunt je wel voorstellen dat de kinderen in het Kinderontwikkelcentrum een andere wereld ervaren. Voor de kinderen is het een plek van vrede en rust te midden in hun ingewikkelde leven. Als gevolg van hun levenssituatie zouden de meeste kinderen normaal gesproken op school geen kans hebben. Sterker nog: ze zullen er niet eens aan denken om naar school te gaan.

En nu zegt Noah*, de oudste van de kids: “ik ga graag naar het Kinderontwikkelcentrum omdat ik merk dat ze hier van me houden”.

En de jongste vertelt me: “Ik blijf hier komen omdat ik veel wil leren”.

Gedrag verandert. Onder andere door geduld bij het geven van huiswerkhulpElke dag krijgen de kinderen hulp met hun huiswerk. En als het nodig is ook bijles. De vrijwilligers leggen met heel veel geduld en persoonlijke aandacht de les uit. Maar naast hard werken hebben ze ook plezier met elkaar. Ze doen spelletjes en knutselen. In de zomer gaan ze vaak naar het park om te picknicken. En elke verjaardag wordt gevierd met een lekkere taart.

Bijbelverhalen en gebed vormen een vast onderdeel van de dag.  Tussen de middag krijgen ze een gezonde maaltijd. Meestal groenten, soep en fruit. Voor sommige kinderen is dit, helaas, de enige maaltijd van de dag.Taart voor de verjaardag

De verandering

Het is heel bijzonder om te zien welke verandering de kinderen, door het Kinderontwikkelcentrum, meemaken. En niet alleen in taal en rekenen, maar zeker ook in hun gedrag. Als ze binnen komen hebben ze geen vriendjes en sommigen willen niet praten. Na verloop van tijd doen ze wel met activiteiten mee, ontdooien ze en ontstaan er vriendschappen. Dat komt doordat ze zien hoe andere kinderen zich gedragen. Thuis hadden ze geen, of een slecht voorbeeld. Hier zien ze dagelijks hoe de leiding en de kinderen met elkaar omgaan. Ze zien ook dat ze evengoed meetellen als de anderen. Er is geen onderscheid. Hier zijn ze niet anders, maar gelijk aan alle andere kinderen.

Gesti verteld “Het mooiste en beste dat ik de kinderen kan geven is dat ze zich geliefd voelen en weten dat ze waardevol zijn. En dat er een God is die evenveel van hen houdt als van de andere kinderen”. En het mooie is dat de kinderen op hun beurt hun liefde weer teruggeven. Ook onderling zie je dat ze veel om elkaar geven. Tijdens de lunchtijd delen ze hun zorgen en verdriet. En na het eten bidden ze dan voor elkaar.

Hulp van de lokale kerk in Kombinat

Gedrag verandert door goed voorbeeld. Onder andere door Paster Gesti in AlbaniëGesti vertelt me ook dat hij bijzonder dankbaar is hoe de mensen van de lokale kerk in Kombinat dit Kinderontwikkelcentrum in hun hart gesloten hebben. Ze steunen het project niet alleen met geld, maar ook met hun tijd en energie. Tien mensen helpen op een regelmatige basis met allerlei zaken. Zoals lunch klaarmaken, bijles geven en kinderen van en naar school brengen. Dat ze ook financieel steunen is echt heel bijzonder. De meesten hebben slechts een klein inkomen. En toch willen ze het Kinderontwikkelcentrum steunen. Ik ben er van overtuigd omdat ze dit willen doordat ze met eigen ogen zien dat de kansloze kinderen hier weer een hoopvolle toekomst krijgen.

Nog heel veel liefde

De mensen uit de kerk van Kombinat hebben zoveel liefde voor kinderen dat ze er nog meer willen opvangen. Alleen daar is niet voldoende geld voor.

Als jij het op je hart hebt om een kind in armoede te steunen, ga dan naar deze pagina en maak je keus kenbaar.

Weet dat je daarmee een kansarm kind weer een hoopvolle toekomst geeft.

Tot slot

Dit artikel is geschreven door Dorli Gschwandtner en is, met dank, overgenomen uit ‘Engage Magazine

*namen van de kinderen zijn veranderd ivm privacy.

Louïs - Chili

Het verhaal van Louïs uit Chili.

Louïs is vier jaar en is gek van de poes, die hij Cucito noemt. Hij houdt ook van treinen. Nu is Luis een blij kind. Maar dat was wel anders.

In de beginjaren huilde hij eigenlijk heel veel. Zijn moeder begreep echter niet wat er aan de hand was. Totdat Luis de diagnose  autisme kreeg.
Zijn moeder vond het eerst heel erg moeilijk om te accepteren dat haar zoon deze psychische beperking had. Pas toen hij naar een Kinderontwikkelcentrum ging veranderde dat. Daar in het centrum waren
mensen die verstand hadden van autisme. Zij wisten wat ze konden doen om hem te helpen. Met speciale programma’s heeft Louïs een mooie ontwikkeling doorgemaakt. Hij is nu in staat om aan te geven wat hij wel en niet wil en speelt hij ook met andere kinderen.
Zijn moeder ziet de toekomst voor haar en Louïs nu rooskleuriger tegemoet. Ze is bijzonder blij met de hulp van haar sponsor. Zonder die hulp had Louïs nooit naar het Kinderontwikkelcentrum kunnen gaan.

Wil je ook een kind als Louïs toekomst geven?

Dat kan. Er zijn meerdere Kinderontwikkelcentra die zich speciaal richten op Kinderen met een beperking.
Kijk hier voor de mogelijkheden om een kind met een beperking te sponsoren een nieuwe toekomst te geven.
Roshan - Sri Lanka

Wat is ArmoedeWaarschijnlijk gunt niemand een kind armoede.

Maar wat verstaan we eigenlijk onder armoede?
De meeste van ons denken bij armoede dat je geen geld hebt, of dat je geen basis dingen kunt kopen.

​Als je mensen vraagt die in armoede leven, zullen ze zeggen dat het niet alleen een gebrek aan spullen is, maar vooral een gebrek aan mogelijkheden en keuzes.

Kinderen die in armoede leven zitten vaak vast aan het ‘in-plaats-van-leven’. Zoals:

– werk zoeken in plaats van naar school gaan

– vroeg trouwen in plaats van dromen najagen

– constant pijn hebben in plaats van naar een dokter gaan

– zorgen voor je jongere broertjes en zusjes in plaats van buiten spelen

Het Kinderadoptieplan herkent de ‘in-plaats-van‘ situaties bij kinderen. In die gevallen helpt zij de ouders zodat zij hun kinderen wél naar school kunnen laten gaan, ook al hebben ze daar zelf geen geld voor. Het kinderadoptieplan kan die hulp aanbieden omdat er sponsors zijn die een kind financieel willen steunen.

Hieronder tref je een paar verhalen over kinderen in uitzichtloze situaties aan. Het bleef daar gelukkig niet bij.

Het verhaal van Deborah

In het dorp waar Deborah opgroeide is het niet standaard dat meisjes naar school gaan om een vak te leren. Van meisjes wordt nog heel vaak verwacht dat ze gaan trouwen, kinderen krijgen, eten koken en dergelijke.Deborah

Voor Deborah was dat ook zo totdat er een sponsor was die haar de mogelijkheid gaf om wel naar school te gaan. Ze ontdekte dat als ze zou volhouden om naar school te blijven gaan, dat er een dag zou komen dat ze iets voor haar dorp kon betekenen dat groter was dan ‘huisvrouw zijn’. Haar sponsor was hierin een grote stimulans voor haar. Bijna in elke brief, die ze van hem kreeg, bemoedigde hij haar. Deborah vertelt dat ze haar sponsor niet persoonlijk kent. Alleen door het brieven schrijven leerde ze elkaar kennen.

Na haar studie aan de middelbare school is ze naar de universiteit in Tanzania gegaan waar ze voor accountant studeert. Als ze thuis in haar dorp is praat ze veel met tiener meisjes en stimuleert ze hen om naar school te gaan. Zo is zij nu een voorbeeld voor hen.

Het verhaal van Roshan

Het verhaal van Roshan is, helaas, als van heel veel kinderen in Sri Lanke. Zijn moeder verliet het gezin toen hij nog heel  jong was. Een tijd lang leefde hij alleen met zijn vader. Als die aan het  werk was kon hij gelukkig bij een vriendje van hem zijn. Tot die verschrikkelijke dag dat zijn vader niet thuis kwam. Hij hoorde dat zijn vader was gearresteerd, maar niemand kon hem vertellen waarom en wanneer hij weer thuis zou komen.Roshan - Sri Lanka

Roshan woont nu bij een oom, samen met drie neven. Zijn oom doet zijn best om voor deze vier jongens te zorgen. Hij heeft ook zijn best gedaan om Roshan in het Kinderadoptieplan te krijgen. Nu hij daar aan deelneemt, brengt hij hem elke ochtend op de fiets naar het centrum.

Toen hij op school kwam lukte het hem niet om vriendjes te maken. Hij vond spelen met andere kinderen niet fijn en tijdens de pauze bleef hij het liefst alleen in de klas achter. Zijn leraar heeft toen de hulp gevraagd van een collega die ervaring had met kinderen die leiden onder grote trauma’s.

In veel van de Kinderontwikkelcentra zijn er speciale trainingen om kinderen zoals Roshan te helpen om weer vertrouwen te krijgen dat mensen ze niet weer zullen verlaten. De training hielp gelukkig.

Langzaam veranderde de situatie. Het lukte Roshan om zijn hart weer te openen. Het is heel mooi om te zien dat hij nu, net als de andere kinderen, graag buiten speelt en vriendjes heeft. Hij blijkt ook heel goed te kunnen zingen. Hij doet dan ook met groot enthousiasme mee als ze in de klas aanbiddingsliederen zingen.

Het verhaal van Tala (en haar gezin)

Als je in Manila (Filipijnen) geboren bent, dan waarderen je ouders je talent om geld te verdienen meer dan je kunst om te leren uit boeken en je te ontwikkelen. Niet zo gek als je ouders amper geld hebben om eten voor je te kopen. Dat geldt ook voor Tala. Haar ouders hebben zes kinderen. Zij is de vierde. Ze wonen met zijn achten in een klein eenkamer huisje, gemaakt van restmateriaal. Tala uit de Filipijnen

Op de plek waar Tala woont maken de meeste kinderen hun school niet af. Dat is omdat ze moeten werken, of omdat ze zwanger raken.

Dankzij het Kinderadoptieplan kunnen Tala en haar broers en zussen al een paar jaar naar school. In die periode zagen de ouders hun kinderen sterk veranderen. Vroeger schreeuwde en kleineerde haar broer haar. Door de verandering van de kinderen werden de ouders nieuwsgierig. Langzaamaan gingen ze zich meer betrokken voelen met de kerk waar het Kinderadoptieplan onderdeel van uit maakte.

Het is meer dan bijzonder dat de vader stopte met het verkopen van drugs. En de moeder stopte langzamerhand met het mishandelen van de kinderen. Zo veranderde niet alleen het leven van deze kinderen maar ook dat van de ouders.

De vader zegt daarover: ‘we zijn goed geworden doordat we van Jezus hebben gehoord. Ik ben zo blij voor de verandering die we hebben ontvangen’.

De moeder voegt daar aan toe: ‘Als de kerk en het Kinderadoptieplan er niet waren geweest, dan zou ik niet weten hoe ons leven er uit gezien zou hebben. Ik denk zonder hoop. Maar nu heb ik hoop voor mijn kinderen!

Nog niet zo lang geleden,
op 20 november 1989,
hebben alle landen van de wereld met elkaar afgesproken
dat ze goed voor de kinderen zullen zorgen.

Dat ze alles zullen doen
om kinderen waar dan ook te helpen.
Zodat ze gezond zullen zijn, ze naar school kunnen gaan
en blijer kunnen opgroeien in een veilige wereld.
Wat ze hebben afgesproken,
hebben ze opgeschreven.
En iedereen heeft daar z’n handtekening
onder gezet*.

Zo zijn er 54 afspraken gemaakt.
In afspraak 27 staat bijvoorbeeld
dat vaders en moeders
natuurlijk voor de kinderen moeten zorgen.
Maar dat is niet zo natuurlijk.
Want in India
leven nog
ontelbaar veel kinderen
gewoon op straat,
zonder huis,
zonder papa’s en mama’s.

In afspraak 20 staat
dat die kinderen dan
geholpen moeten worden door het land,
de regering.
Maar dat gebeurt niet overal.
In Malawi bijvoorbeeld
zijn er 600.000 weeskinderen,
zomaar over;
moet je voorstellen.
Dat zijn net zo veel kinderen
als er in Amsterdam mensen wonen.

In afspraak 24 staat
dat kinderen recht hebben op gezondheidszorg.
Er zijn zoveel landen
waar kinderen nog van honger doodgaan.
Waar geeneens schoon water is
om je mee te wassen,
je tanden te poetsen,
laat staan te drinken.

In afspraak 31 staat
dat kinderen moeten mogen spelen,
moeten mogen dansen,
tekenen, zingen, toneelspelen.
Maar hoe kan dat
als er niks in je buik zit,
als je niet kunt lopen van de pijn?
Goed,

Ik ben dan wel geen kind meer,
maar eerlijk gezegd
voel ik me na het lezen hiervan verdrietig.
Ik zou wel alle kinderen
van de hele wereld willen helpen.
Maar dat kan ik niet.
Maar één kind helpen kan ik wel.
Doe je mee?

Overgenomen uit een gedicht van Herman van Veen.

de dag begint met een bord pap

duim omhoog - 2

meisje-header

image

onderwijs

CDC
onderwijs

Vroeger al, toen Rory nog een klein kind was, wist ze heel goed wat ze later wilden worden: kok. Dat was haar droom. En dan niet als moeder zorgen voor haar eigen gezin. Nee Rory wilde in een restaurant werken. Inmiddels is Rory 10 jaar. Ze woont samen met haar ouders en haar broer en zus in Albanië.

Evenals de meeste kinderen in Albanië leeft ook Rory, met haar gezin, in armoede. Helaas kan ze niet naar school omdat ze thuis moet helpen met het huishouden. En niet naar school betekent eigenlijk dat ze geen echte toekomst heeft. Sterker nog: de spiraal van armoede blijft in stand.

Haar moeder zal haar vast wel leren om te koken. Maar dan voor het gezin. En niet om in een restaurant te werken.

Maar met jouw hulp is er veel mogelijk.

Met jouw support kan Rory wel naar school. Leert ze  een vak en leert ze óók lezen, rekenen en schrijven.  En dat is echt nodig als je in een restaurant kok wilt worden.

Uit ervaring weten we dat als een kind naar school kan gaan, dat daarmee de spiraal van armoede doorbroken kan worden. En via het Kinderadoptieplan krijgen ze een hoopvolle toekomst omdat de kinderen ook horen over een leven met Jezus.

We kunnen het niet alleen. Wil je meehelpen om kinderen zoals Rory een hoopvolle toekomst te geven?

ncm-sep-2016

Geef Rory een hoopvolle toekomst.

Klik hier:

Het kerk gebouw in Port Elisabeth - Zuid Afrika

Het is het verhaal dat zich afspeelt in Zuid Afrika, Port Elisabeth.

Sharon, een vrijwiligster,  vertelde dat ze elke ochtend met nog een paar vrouwen om kwart over zes bij het project komt om het ontbijt voor de kinderen voor te bereiden. Ze maken dan pap in hele grote ketels voor wel honderd kinderen.

Op een keer kwamen ze weer aanlopen toen er een klein meisje buiten het hek stond te wachten. We waren geschokt om haar zo alleen te zien staan. Het was immers nog heel vroeg. Toen we haar vroegen hoe ze daar zo vroeg kwam, vertelde ze dat was komen lopen. Dat was al vreemd. Maar toen ze vertelde waar ze woonde, werd het verhaal nog ongeloofwaardiger: ze had 2,5 kilometer gelopen. In naar eentje door de bush. Ze woont alleen met haar vader en heeft zeer weinig contact met haar moeder, omdat haar ouders zijn gescheiden. Sharon vertelde dat hun hart brak voor dit kleine meisje: omdat haar vader niet eens de moeite had genomen om haar te brengen. Hij liet haar nu de onveilige weg in haar eentje gaan. Ze werd overgelaten om haar eigen weg te vinden.

Port Elisabeth - etan klaar maken voor 100 kinderenWe werden getroffen door het feit dat dit kleine meisje direct naar de kerk kwam. Ze had blijkbaar de verwachting dat daar iemand zou zijn die haar kon helpen. Blijkbaar is de kerk, en het Kinder Ontwikkel  Centrum dat daarbij gehuisvest is,  een veilige haven in deze onveilige wijk van Port Elisabeth. En al helemaal voor meisjes.

Elke ochtend komen de kinderen niet alleen voor pap of iets anders te eten. Ze komen ook omdat  het Kinder Ontwikkel Centrum is uitgegroeid tot een thuis voor hen. Als ze rond de tafels zitten, zien ze eruit als kleine gezinnen.

een goede maaltijd voordat de kinderen naar school gaanSinds de eerste ochtend dat we het kleine meisje ontmoette, is er veel voor haar veranderd. Ze komt nu niet meer alleen, maar reist met de bus. Ze is wat meer gewend geraakt en daardoor gaat het contact met de andere kinderen ook beter. Ze gaat nu ook naar school en het gaat echt heel goed met haar

Stel je eens voor dat er voor dit meisje geen plek was. Hoe zou haar toekomst er dan uit zien?

Ik doe mee en wil ook een kind sponsoren

Dayan

Dayan

Dayan is toen naar een Kinderontwikkelcentrum van het Kinderadoptieplan gebracht. Daar hadden ze speciale voorzieningen, ervaringen en zorg met kinderen die speciale aandacht nodig hebben. Zelfs daar had Dayan het moeilijk. Hij raakte overstuur van de kleinste hoeveelheid geluid. Hij zonderde zichzelf dan volkomen af.
Gelukkig gaven de kinderwerkers niet op, maar bleven hem omringen met zorg en liefde en brachten veel tijd door met Dayan.

Na verloop van tijd gebeurde dat waar iedereen op hoopte. Dayan begon interesse te tonen in spelletjes en activiteiten. Hij probeerde zelfs vrienden te maken. Na een jaar kon hij een paar woorden spreken en probeerde hij ook met zijn vriendjes en leerkrachten te praten. Hij kon toen ook voor het eerst naar school gaan.

Nu, jaren later, is Dayan een totaal ander kind. Hij is vriendelijk, makkelijk in de omgang en doet hij mee aan de meeste activiteiten. Op de foto hiernaast zie je hem in de klas, met zijn leraar en spelen met zijn vriendjes.

Dit is Dayan.

Hij is 11 jaar en woont in een afgelegen dorp in het westen van Sri Lanka. Toen Dayan 4 jaar was, was hij een energieke en ondeugende jongen, net als veel andere jongens van die leeftijd. En net zoals veel  andere kinderen van zijn leeftijd, was hij bang in het donker.

Op een dag sloten zijn ouders hem voor straf op in een donkere kast. Toen zij hem na een paar uur vrij lieten, stroomden er tranen over zijn wangen en was hij met stomheid geslagen. Figuurlijk, maar ook letterlijk: Dayan heeft vanaf dat moment jarenlang geen woord meer gesproken.

dayan and teacher

Dayan-school

Dayan speelt met de balDit is niet zomaar een verhaal. Het is een verhaal over een situatie die helaas vaak voorkomt. Het is ook een verhaal van hoop. Want zonder de hulp van het Kinderadoptieplan was Dayan thuis gebleven, met alle gevolgen van dien. Maar met de hulp van een sponsor heeft Dayan een hoopvolle toekomst.

Maak ook het verschil voor een kind als Dayan! Meld je dan aan Ja, ik gun een kind een hoopvolle toekomst

Van uitzichtloosheid naar hoop.

Love-B79-600-216In Mozambique, vlak bij de grens met Swaziland, ligt een klein dorpje met de naam Namaacha.

Er zijn zoveel problemen in dit dorp dat het bijna uitzichtloos lijkt. Een groot aantal mensen leidt aan HIV en AIDS, er is veel armoede en honger, er is een dalende opbrengst van de oogsten en veel gezinnen zijn uit elkaar gerukt. En in dit dorp is een Kerk van de Nazarener actief om een gemeenschap op te bouwen vanuit compassie. En hun primaire aandacht gaat naar kinderen. Waarom kinderen? Omdat ervaringen van anderen hebben geleerd dat er een aanpak is die de spiraal van armoede kan doorbreken.

Wat zijn zoal de problemen?

Al jong huishoudelijke taken

meisjes moeten thuis voor broertje of zusje zorgen

Namaacha ligt op de grens met Swaziland en bevindt zich in een corridor waar illegale mensenhandel plaatsvindt. Voor de kinderen betekent dit een

groot risico. Dit komt omdat als je je in een situatie van uitzichtloze armoede bevindt, ben je gevoelig voor mooie, maar valse, beloften.
Meisjes en jonge vrouwen zijn in dit dorp erg kwetsbaar. Niet alleen vanwege de illegale mensenhandel, maar ook om als jonge bruid uitgehuwelijkt te worden. Vaak worden ze ‘tweede vrouw’ van mannen die vanuit de grote steden werken aan de grens. En deze meisjes raken al snel zwanger, waardoor ze niet meer naar school gaan.

Meisjes worden niet aangemoedigd om naar school te gaan.
De meeste mensen in het dorp denken nog in het traditionele rolpatroon voor meisjes en jongens.

Kinderen halen drinkwater

kinderen moeten drinkwater en gaan daardoor niet naar school

Daarbij wordt van meisjes verwacht dat ze huishoudelijke taken verrichten als schoonmaken, eten koken, water halen en de groentetuin onderhouden.
Ook op de jongens wordt druk uitgeoefend om thuis taken op te nemen.
Daardoor is de kans groot dat ook zij minder naar school gaan.
Er is veel werkeloosheid. Veel ouders hebben geen geld om hun kinderen naar school te laten gaan. De kinderen worden thuis gehouden voor huishoudelijk werk, of op het land te werken.
Het drinkwater voor het dorp wordt verzameld door een paar dammen die het water vasthouden. Echter, als deze voorraad op is moeten de mensen uit het dorp twee uur lopen om een jerrycan met water te halen. Meestal moeten de kinderen dit doen. Het gevolg is dat ze niet naar school kunnen.

Wat is de aanpak?

de school in Namaacha

De school met het Kinderontwikkelcentrum

Armoede is complex. Alleen geld, of voedsel of onderwijs helpen een kind niet om de cirkel van armoede te doorbreken. Er is een complete aanpak nodig om een kind werkelijk hoop te geven op een leven zonder armoede. De aanpak van de Kinderontwikkelcentra zijn daarom gebaseerd op een complete aanpak, een holistisch ontwikkelingsmodel. Dit vergroot hun mogelijkheden om de cirkel van armoede te doorbreken. Deze aanpak wordt ook gebruikt op het centrum in Namaacha, Mozambique. Dit centrum biedt een veilige haven voor 95 kinderen. Daarnaast biedt het ouders financiële hulp als ze de schooluniformen en schoolspullen niet kunnen betalen.

meisjes op schoolDe Kerk is, in samenwerking met de school en het Kinderontwikkelcentrum, gestart met een voorlichtingscampagne. Met als doel om voorlichting te geven om HIV en AIDS te voorkomen. Daarnaast zijn ze een actie gestart om de meisjes op jonge leeftijd sterk te maken in het ontwikkelen van eigen keuzes. Bovendien worden ze ook geprikkeld om te dromen over hun toekomst. Tot voor kort dachten de meisjes heel traditioneel dat ze voorbestemd waren om echtgenote en moeder te worden. Nu durven ze te dromen over een toekomst als lerares, zuster, jurist of winkelier.
Met onderwijs hebben kinderen een toekomstVoor de kinderen die overdag thuis gehouden worden voor huishoudelijke taken of werken op het land is er de mogelijkheid om na schooltijd lessen te volgen. Zo kunnen ze toch nog basiskennis opdoen.

HIV en AIDS wezen kunnen, via een sponsor, het programma van het Kinderontwikkelcentrum volgen. Zo krijgen ze voeding en onderwijs en is er aandacht voor de lichamelijke- en geestelijke ontwikkeling.

Pastor Admirado Chaguala

Pastor Admirado Chaguala

Een van de terreinen van de holistische aanpak geeft aandacht aan Geestelijke ontwikkeling. Aan kinderen wordt verteld dat God henliefheeft, dat ze geschapen zijn naar Gods beeld, dat ze van waarde zijn en hoe ze een persoonlijke relatie kunnen hebben met Jezus Christus. Gods boodschap van onvoorwaardelijke liefde maakt vaak een grote indruk op de kinderen.

Het verhaal over Namaacha is een voorbeeld waaruit blijkt dat het mogelijk is om de spiraal van armoede te doorbreken. Doordat er 95 sponsors zijn die elk één kind ondersteunen is de kerk in staat om een Kinderontwikkelcentrum te openen. De mensen in het dorp zien dat de aanpak succesvol is. Mede daarom neemt het aantal mensen dat zich aansluit bij de kerk toe. Ze ervaren de positieve

mensen in het dorp helpen mee aan de bouw van een nieuw leslokaal

Mensen in het dorp ervaren de positieve verandering. En zijn nu bereid om mee te helpen

verandering in hun leven en worden steeds opener om te leren. En zo heeft u via de sponsoring van uw kind een positieve invloed op een heel dorp.

kinderen krijgen weer hoop

kinderen krijgen weer hoop

In deze video zie je in levende lijve wat het effect is als je een kind sponsort.
Indrukwekkend om te horen dat sponsoring echt zin heeft.
Wil je ook meehelpen om een kansarm kind een hoopvolle toekomst te geven?

Kies één van de sponsormogelijkheden

Een 15 jarig meisje verteld haar ervaring over de aardbeving in Nepal.
Zij neemt deel aan het Child Development Programm (CDC). Dat heet het sponsorprogramma.
Het Kinderadoptieplan is onderdeel van Nazarene Compassionat Ministries (NCM).

Kies één van de sponsormogelijkheden
Rekeningnummer: NL63 INGB 0006 2121 24 t.n.v. Kinderadoptieplan o.v.v. een projectnaam
Top
Volg ons: